Κραυγές αγωνίας από τα Αη-Βασιλιώτικα

 Τι σχέση μπορεί να έχει ένα γκέτο, οι πυλώνες της ΔΕΗ, ένας παιδικός σταθμός που βάλλεται από παντού και η απελπισία όλων των κοινωνικών τάξεων σε μια περιοχή; Η απάντηση είναι απλή και λέγεται «καθημερινότητα» στην πιο «δύσκολη» περιοχή του δήμου Αγρινίου. Επειδή, πάντως, το agrinionews.gr έχει ασχοληθεί πολλές φορές με ανάλογα θέματα θα προσπαθήσουμε να γίνουμε όσο πιο τηλεγραφικοί γίνεται. Να πούμε, μόνο, ότι η αφορμή για να κατέβουμε και να επισκεφτούμε για μια ακόμη φορά την περιοχή ήταν η πρόσφατη απόπειρα κάποιων να κλέψουν το πετρέλαιο από τον πολύπαθο παιδικό σταθμό της και μάλιστα εις δπλούν, δηλαδή και πριν και αφότου πήγε στην γειτονιά η αστυνομία και η πυροσβεστική. -Στον παιδικό σταθμό όπου υπάρχουν παντού κάγκελα ώστε να σταματιούνται οι «εισβολείς» η μπροστινή πλευρά είναι σε μια αξιοπρεπή κατάσταση για να κάνουν προαύλιο τα παιδιά. Η πίσω πλευρά όμως έχει ανθρώπινες εκκρίσεις παντού μερικές από τις οποίες φτάνουν τα όρια της μικρής παιδικής χαράς που υπάρχει μπροστά. Στο πίσω μέρος από τις τελευταίες επιδρομές υπήρχαν κάγκελα κομμένα που αποκαταστάθηκαν ενώ το προηγούμενο βράδυ κάποιος είχε σπάσει με πέτρες τα τζάμια… Έξω από τον παιδικό σταθμό κάθε βράδυ στήνονται φωτιές από νεαρούς και απαγορεύεται το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης καθώς το αν θα περάσεις έχει φυλετικό κριτήριο…Καμιά φορά από τις φωτιές αρπάζουν και τα δέντρα όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Σημειωτέον ότι εκεί υπάρχουν γύρω και σπίτια πολιτών εν έτη 2011…Στην περιοχή περνάει όταν μπορεί και μια καθαρίστρια του δήμου που καθαρίζει περιμετρικά αλλά μόνο προς την πλευρά του παιδικού σταθμού. Οι γνώμες των πολιτών κυμαίνονται από το «θα φτιάξουμε ομάδες περιφρούρησης»-με τους πιο λογικούς να εξηγούμε ότι κάτι τέτοιο είναι παράνομο- μέχρι την επισήμανση ότι οι μόνες λύσεις είναι το τακτικό πέρασμα από την περιοχή αστυνομίας και δήμου αλλά και ο έντονος ηλεκτροφωτισμός. -Φεύγουμε από τον παιδικό. Κάτοικοι της περιοχής μας δείχνουν μεροκαματιάρηδες τσιγγάνους με τις οικογένειές τους που ζουν αρμονικά με την κοινότητα και «έχουν την εκτίμηση όλων» όπως μας λένε. Πιο κάτω όμως πέφτουμε στην αρχή ενός μαχαλά που θυμίζει 18ο αιώνα. Τα σκουπίδια είναι στο δρόμο, καπάκι δεν υπάρχει πουθενά(μήπως πρέπει να εξεταστεί η λύση με πλαστικά καπάκια που να μην πουλιούνται για μαντέμι;) και όλοι ξέρουν ότι «αυτά πάνε στα παλιατζίδικα» λες και κάτι τέτοιο είναι νόμιμο. Παιδιά παίζουν ανάμεσα σε σκυλιά που τρώνε σκουπίδια και είναι προφανές ότι αποχέτευση δεν υπάρχει πουθενά. Οι ανάγκες γίνονται…στη φύση. Παράλληλα ένα- δυο λυόμενα που βρίσκουμε είναι σε απόσταση 15 μέτρων το πολύ από πυλώνα υψηλής τάσης της ΔΕΗ. Αυτό είναι σίγουρα ανθυγιεινό και η ΔΕΗ δίνει όριο-μας λένε-τα 25 μέτρα απόσταση. Όμως η νεαρή Κωνσταντίνα, μια τσιγγανοπούλα κάπου 17 ετών που έχει το παιδί στα χέρια, μας λέει ότι μόλις πάνε να πιάσουν το πόμολο της πόρτας ή του αυτοκινήτου τους χτυπάει ηλεκτρισμός! -Οι σχέσεις δεν είναι ξεκάθαρες και το ποιος είναι με ποιον δεν είναι σαφές. Η Κωνσταντίνα,

Η ηλεκτρονική διεύθυνση δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *.

Όνομα *

Ηλ. διεύθυνση *

Ιστοσελίδα

Σχόλιο *